Bóg, Honor, Ojczyzna
Bóg, Honor, Ojczyzna – dewiza Wojska Polskiego. Została wprowadzona po raz pierwszy na sztandary oddziałów wojska polskiego na zachodzie przez Naczelnego Wodza rozkazem z dnia 15 października 1943 r.[1]. Wcześniej powszechnie obowiązująca dewiza "Honor i ojczyzna" (fr. honneur et patrie) pojawiła się na sztandarach wojska obywatelskiego z czasów napoleońskich a jeszcze wcześniej na odznaczeniach Legii Honorowej ustanowionej przez Napoleona w 1802 roku.
Na ostatnio wręczanych sztandarach wojskowych dewiza "Bóg, Honor i Ojczyzna" występuje na środkowym polu, na odwrocie orła, godła Polski.
[edytuj] Polskie regulacje prawne
Dewiza "Bóg, Honor, Ojczyzna" została wprowadzona drogą prawną dopiero w 1993 roku (art. 14 ust. 3 oraz załączniki nr 5 i 5a do Ustawy z dnia 19 lutego 1993 r. o znakach Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej — Dz.U. Nr 34, poz. 154 ze zm.).
W II Rzeczypospolitej oficjalną dewizą były "Honor i Ojczyzna" (art. 1 pkt 6 oraz wzór nr 10 do Ustawy z dnia 1 sierpnia 1919 r. o godłach i barwach Rzeczypospolitej Polskiej — Dz.U. Nr 69, poz. 416; art. 7 ust. 3 oraz wzór nr 5 do Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach — Dz.U. Nr 115, poz. 980 ze zm.; art. 10 ust. 3 oraz wzór nr 2 do Dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 listopada 1937 r. o znakach wojska i marynarki wojennej — Dz.U. z 1938 r. Nr 5, poz. 32).
Przypisy
- ↑ Znamierowski A. Insygnia, symbole i herby polskie
