Monica Seles

Monica Seles
Monica Seles
Państwo	Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania	Sarasota
Data urodzenia	2 grudnia 1973
Miejsce urodzenia	Nowy Sad
Wzrost	179 cm
Masa ciała	64 kg
Gra	leworęczna
Status profesjonalny	13 lutego 1989
Zakończenie kariery	14 lutego 2008
Trener	David Nainkin
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje	53
Najwyżej w rankingu	1 (11 marca 1991)
Australian Open	W (1991 - 1993, 1996)
Roland Garros	W (1990 - 1992)
Wimbledon	F (1992)
US Open	W (1991, 1992)
Gra podwójna
Wygrane turnieje	6
Najwyżej w rankingu	16 (22 kwietnia 1991)
Australian Open	SF (1991, 2001)
Roland Garros	3r (1990)
Wimbledon	QF (1991)
US Open	QF (1999)


Tenis ziemny
brąz	Sydney 2000	singel

Monica Seles (ur. 2 grudnia 1973 w Nowym Sadzie) jako Monika Seleš - tenisistka amerykańska, wcześniej obywatelka Jugosławii, od wiosny 2007 posiada obywatelstwo Węgier, była liderka rankingu światowego, zwyciężczyni 9 turniejów wielkoszlemowych, medalistka olimpijska, zdobywczyni Pucharu Federacji.

Urodziła się w Nowym Sadzie w ówczesnej Jugosławii (obecnie Wojwodina w Serbii), w rodzinie pochodzenia węgierskiego. W wieku 6 lat rozpoczęła treningi tenisowe pod kierunkiem ojca Karolja. Pięć lat później (1985) wygrała prestiżowy turniej juniorski Orange Bowl na Florydzie i zwróciła uwagę amerykańskiego trenera tenisowego Nicka Bollettierego. W 1986 rodzina Selesów przeniosła się do USA, gdzie tenisistka podjęła treningi w akademii tenisowej Bollettierego w Bradenton (Floryda).

W 1988 Seles rozpoczęła karierę zawodową. Już w jednym z pierwszych startów turniejowych w Nowym Orleanie osiągnęła półfinał, pokonując czołową zawodniczkę amerykańską Lori McNeil. Rok 1988 zakończyła na pozycji nr 86 na świecie; kolejny rok – 1989 – był wstępem do jej kariery. Odniosła pierwsze zwycięstwo turniejowe (Houston, w finale z Chris Evert), była w finałach w Dallas i Brighton, dotarła do półfinału wielkoszlemowego French Open; odniosła zwycięstwa nad kilkoma zawodniczkami z czołówki (m.in. Sánchez Vicario, Garrison, Manuelą Malejewą), awansowała do turnieju Masters (odpadła z Navrátilovą), a na koniec roku była już 6. na świecie. 14 lutego 2008 ogłosiła zakończenie kariery w profesjonalnym tenisie.

Spis treści

1 Pierwsze zwycięstwo w Wielkim Szlemie (1990)
2 Wielki szlem
- 2.1 Gra pojedyncza
  - 2.1.1 Mistrzyni
  - 2.1.2 Finalistka
3 Turnieje WTA
- 3.1 Gra pojedyncza
  - 3.1.1 Mistrzyni
- 3.2 Gra podwójna
  - 3.2.1 Mistrzyni
4 Linki zewnętrzne

[edytuj] Pierwsze zwycięstwo w Wielkim Szlemie (1990)

Rok zaczęła od porażek w początkowych rundach. Przełom nastąpił podczas wielkiej imprezy w Miami, gdzie Seles odprawiła bez straty seta wszystkie rywalki. Zaczęła się jej wspaniała sesja 37 kolejnych zwycięstw. W tym czasie święciła swój pierwszy wielkoszlemowy triumf na ziemnych kortach im. Rolanda Garrosa. Bez większych trudności odprawiała przeciwniczki, by w finale spotkać się ze swoją przyszłą największą rywalką – Graf. Pokonała ją w dwóch setach.

Wygrana we French Open
Monica Seles-Steffi Graf 7/6(6) 6/4
Antwerpia, 1999

Była niepokonana od marca do lipca, kiedy w ćwierćfinale Wimbledonu uległa Zinie Garrison (3:6, 6:3, 9:7). Później wygrała jeszcze turniej w Los Angeles. Na US Open uległa 81. wg WTA Lindzie Ferrando. Wygrała jeszcze mistrzostwa Kalifornii.

Zakwalifikowała się do Masters. Odprawiła Barbarę Paulus, Mary Joe Fernández i Arantxę Sąnchez Vicario. W finale pokonała Gabrielę Sabatini (6:4, 5:7, 3:6, 6:4, 6:2) Był to pierwszy 5-setowy pojedynek od 98 lat w tenisie kobiecym.

Wygrana w Turnieju Mistrzyń
Monica Seles- Gabriela Sabatini 6:4,5:7,3:6,6:4,6:2
Antwerpia, 1999

Rok 1990 zakończyła na drugim miejscu na świecie, za Graf.

Lata 1991–1992 to okres największych sukcesów Moniki Seles. W 1991 wygrała 10 turniejów, w dalszych sześciu docierała do finału; żadnego występu turniejowego nie zakończyła wcześniej niż w finale. Zarówno w 1991, jak i w 1992 wygrywała po trzy turnieje wielkoszlemowe – Australian Open, French Open i US Open; nie udało się jej odnieść końcowego zwycięstwa na Wimbledonie, ale trzeba zaznaczyć, że ze startu w 1991 zrezygnowała, a rok później dotarła do finału (ulegając Graf). 18 marca 1991 awansowała po raz pierwszy na pozycję liderki rankingu światowego, zajmując miejsce swojej głównej rywalki Graf; miała w tym momencie 17 lat i trzy miesiące i była najmłodszą liderką listy WTA Tour w historii; w 1997 wynik ten poprawiła Szwajcarka Martina Hingis, obejmując prowadzenie w rankingu w wieku 16 lat i 6 miesięcy. Nieobecność na Wimbledonie 1991 kosztowała Seles utratę na krótko pozycji liderki, ale kolejny sukces wielkoszlemowy (US Open) dał jej powtórny awans; tym razem pozostawała liderką nieprzerwanie do czerwca 1993. Oprócz turniejów wielkoszlemowych wygrywała kolejne turnieje, osiągając już w 1992 liczbę 25 triumfów.

Także początek sezonu 1993 był dla Seles udany, zapowiadając kontynuację dominacji w tenisowych rozgrywkach kobiet. Seles wygrała po raz trzeci z rzędu Australian Open (pokonała w finale ponownie Graf), triumfowała także w Chicago. Ze względu na infekcję wirusową zrezygnowała wczesną wiosną z kilku startów (m.in. w wielkich turniejach w Indian Wells i Key Biscaine) i powróciła na korty w kwietniu 1993 w Hamburgu. Na turnieju w Hamburgu doszło do zdarzenia, które gwałtownie przerwało jej karierę; 30 kwietnia w trakcie ćwierćfinałowego pojedynku z Bułgarką Magdaleną Malejewą Seles została zaatakowana nożem przez niemieckiego szaleńca, 38-letniego Guntera Parche. Sprawca tłumaczył się pragnieniem powrotu na pierwsze miejsce na świecie Steffi Graf i swoim uczuciem dla niemieckiej tenisistki; raczej łagodne potraktowanie Parchego (uznano go za niepoczytalnego i poddano dwuletniej obserwacji psychiatrycznej) sprawiło, że później Seles konsekwentnie odmawiała startu w Niemczech, rezygnując nawet z udziału w turnieju Masters. Z drugiej strony wypadek ten spowodował większe zwrócenie uwagi na kwestię ochrony zawodników.

Atak nożownika pozostawił u zawodniczki ślady nie tylko fizyczne. Seles obawiała się wyjść na kort i zawiesiła karierę sportową. Przez pewien czas wydawało się, że do tenisa już nie powróci; w tym czasie przyjęła obywatelstwo amerykańskie (17 maja 1994). W styczniu 1994 wypadła w czołowej dziesiątki rankingu światowego, a wkrótce jej nazwisko w ogóle zniknęło z klasyfikacji. W 1995 udało się jej jednak powrócić do sportu; początkowo wystąpiła w meczu pokazowym z weteranką Navrátilovą (która sama zakończyła karierę kilka miesięcy wcześniej, chociaż później do tenisa powróciła), a w sierpniu 1995 po raz pierwszy po zamachu wystąpiła w turnieju. Start ten – w otwartych mistrzostwach Kanady w Toronto – okazał się sukcesem, Seles odnosiła błyskawiczne zwycięstwa nad czołowymi zawodniczkami, m.in. Anke Huber i Gabrielą Sabatini; w finale Amanda Coetzer zdołała urwać rekonwalescentce Seles zaledwie jednego gema. Organizacja WTA przyznała Seles specjalny ranking – pozycję współliderki, wynikającą z miejsca zajmowanego w chwili ataku w Hamburgu. We wrześniu 1995 zawodniczka dotarła do finału wielkoszlemowego US Open, gdzie dość nieszczęśliwie przegrała mecz z Graf.

W kolejnych latach nie odzyskała już dominującej pozycji, jaką miała przed 1993, ale regularnie należała do czołówki światowej; wygrała nawet swój dziewiąty turniej wielkoszlemowy, Australian Open 1996, korzystając z nieobecności liderki WTA Tour Graf (w finale pokonała Niemkę Huber). Wygrywała dalsze turnieje, była w finałach US Open 1996 i French Open 1998; wkrótce przyszło jej rywalizować z kolejnym pokoleniem zawodniczek – Hingis, Davenport, siostrami Venus i Sereną Williams. Na igrzyskach olimpijskich w Sydney w 2000 zdobyła brązowy medal w grze pojedynczej. W czołowej dziesiątce utrzymała się do 2002, kończąc kolejne lata na następujących pozycjach – 1996 nr 2, 1997 nr 5, 1998 nr 6, 1999 nr 6, 2000 nr 4, 2001 nr 10, 2002 nr 7. Jej starty często ograniczały kontuzje, w 2003 poważny uraz stopy wyłączył ją z gry na długi czas. Nie doszło do planowanego powrotu na wiosnę 2004, ale Seles nie zdecydowała się na zakończenie kariery; w lutym 2005 wystąpiła w dwóch meczach pokazowych z Navrátilovą w Nowej Zelandii i chociaż oba mecze przegrała (ze znacznie starszą rywalką), wciąż pozostaje realna szansa na jej powrót do zawodowego tenisa.

Jako reprezentantka USA występowała w meczach Pucharu Federacji; przyczyniła się do końcowych sukcesów Amerykanek w 1996, 1999 i 2000.

Monica Seles uchodzi za prekursorkę siłowego stylu gry, jaki zapanował na kortach światowych pod koniec XX wieku, po erze Graf, Navrátilovej i Evert. Styl gry Seles polega na potężnych oburęcznych zagraniach zarówno bekhendowych, jak i forhendowych, wspieranych charakterystycznym głośnym stękaniem. Tenisistka unika raczej gry wolejem, specjalizując się w grze z głębi kortu; jest leworęczna, co przy jej oburęcznych zagraniach ma znaczenie głównie przy serwisie. Po przerwie spowodowanej atakiem zamachowca nie odzyskała dawnej szybkości w pracy nóg, wskutek czego była częściej zmuszana do obronnych jednoręcznych zagrań.

Ciekawostkę stanowi fakt, że kilka rywalek Seles głośno protestowało przeciwko wydawanym przez nią w czasie gry dźwięków, twierdząc, że im to przeszkadza w koncentracji. W gronie tym były m.in. Francuzka Nathalie Tauziat i Bułgarka Katerina Malejewa.

Jednak wszystko wskazuje na to, że wielka gwiazda kobiecego tenisa pierwszej połowy lat 90. wróci w przyszłym sezonie na korty. Zawodniczka w prawdzie 2 grudnia skończyła już 34 lata, ale zadeklarowała, że poważnie rozważa grę w kilku turniejach z cyklu WTA Tour.

– Nadal kocham grać. To się nigdy nie zmieniło – powiedziała była numer jeden żeńskich rozgrywek – To jedna z rzeczy, które wiem na pewno. Dodała także, że ogromną inspiracją był dla niej powrót do gry po urodzeniu dziecka jej rodaczki, Lindsay Davenport. Sukcesy koleżanki utwierdziły Seles w przekonaniu, że warto spróbować. – Sukces Lindsay jest niesamowity.

[edytuj] Wielki szlem

[edytuj] Gra pojedyncza

[edytuj] Mistrzyni

Rok	turniej	Finalistka	Wynik
1990	French Open 1990	Steffi Graf	7-6(6), 6-4
1991	Australian Open 1991	Jana Novotná	5-7, 6-3, 6-1
1991	French Open 1991 (2)	Arantxa Sánchez Vicario	6-3, 6-4
1991	US Open 1991	Martina Navrátilová	7-6(1), 6-1
1992	Australian Open 1992 (2)	Mary Joe Fernández	6-2, 6-3
1992	French Open 1992 (3)	Steffi Graf	6-2, 3-6, 10-8
1992	US Open 1992 (2)	Arantxa Sánchez Vicario	6-3, 6-3
1993	Australian Open 1993 (3)	Steffi Graf	4-6, 6-3, 6-2
1996	Australian Open 1996(4)	Anke Huber	6-4, 6-1

[edytuj] Finalistka

Rok	Turniej	Mistrzyni	Wynik
1992	Wimbledon 1992	Steffi Graf	6-2, 6-1
1995	US Open 1995	Steffi Graf	7-6(6), 0-6, 6-3
1996	US Open 1996 (2)	Steffi Graf	7-5, 6-4
1998	French Open 1998	Arantxa Sánchez Vicario	7-6(5), 0-6, 6-2

[edytuj] Turnieje WTA

[edytuj] Gra pojedyncza

[edytuj] Mistrzyni

Legenda
I kategoria (9)
II kategoria (22)
III kategoria (9)
IV kategoria (1)
Turniej wielkoszlemowy (9)
WTA Championship (3)

Wygrane - nawierzchnia
twarda (28)
ziemna (14)
trawiasta (1)
dywanowa (10)

Lp.	Data	Turniej	Nav.	Finalistka	Wynik
1.	30 kwietnia 1989	Houston, USA	ziemna	Chris Evert	3-6, 6-1, 6-4
2.	25 marca 1990	Miami, USA	twarda	Judith Wiesner	6-1, 6-2
3.	1 kwietnia 1990	San Antonio, USA	twarda	Manuela Malejewa	6-4, 6-3
4.	22 kwietnia 1990	Tampa, USA	ziemna	Katerina Malejewa	6-1, 6-0
5.	13 maja 1990	Rzym, Włochy	ziemna	Martina Navrátilová	6-1, 6-1
6.	20 maja 1990	Berlin, Niemcy	ziemna	Steffi Graf	6-4, 6-3
7.	10 czerwca 1990	French Open 1990	ziemna	Steffi Graf	7-6(6), 6-4
8.	19 sierpnia 1990	Los Angeles, USA	twarda	Martina Navrátilová	6-4, 3-6, 7-6(6)
9.	4 listopada 1990	Oakland, USA	dywanowa	Martina Navrátilová	6-3, 7-6(5)
10.	18 listopada 1990	WTA Championships, Nowy Jork, USA	dywanowa	Gabriela Sabatini	6-4, 5-7, 3-6, 6-4, 6-2
11.	27 stycznia 1991	Australian Open 1991	twrada	Jana Novotná	5-7, 6-3, 6-1
12.	24 marca 1991	Miami, USA	twarda	Gabriela Sabatini	6-3, 7-5
13.	21 kwietnia 1991	Houston, USA	ziemna	Mary Joe Fernández	6-4, 6-3
14.	9 czerwca 1991	French Open 1991	ziemna	Arantxa Sánchez Vicario	6-3, 6-4
15.	18 sierpnia 1991	Los Angeles, USA	twarda	Kimiko Date	6-3, 6-1
16.	8 września 1991	US Open 1991	twarda	Martina Navrátilová	7-6(1), 6-1
17.	22 września 1991	Tokio, Japonia	twarda	Mary Joe Fernández	6-1, 6-1
18.	6 października 1991	Mediolan, Włochy	dywanowa	Martina Navrátilová	6-3, 3-6, 6-4
19.	17 listopada 1991	Filadelfia, USA	dywanowa	Jennifer Capriati	7-5, 6-1
20.	24 listopada 1991	WTA Championships, Nowy Jork, USA	dywanowa	Martina Navrátilová	6-4, 3-6, 7-5, 6-0
21.	26 stycznia 1992	Australian Open 1992	twarda	Mary Joe Fernández	6-2, 6-3
22.	9 lutego 1992	Essen, Niemcy	dywanowa	Mary Joe Fernández	6-0, 6-3
23.	1 marca 1992	Indian Wells, USA	twarda	Conchita Martínez	6-3, 6-1
24.	19 kwietnia 1992	Houston, USA	ziemna	Zina Garrison	6-1, 6-1
25.	26 kwietnia 1992	Barcelona, Hiszpania	ziemna	Arantxa Sánchez Vicario	3-6, 6-2, 6-3
26.	7 czerwca 1992	French Open 1992	ziemna	Steffi Graf	6-2, 3-6, 10-8
27.	13 września 1992	US Open 1992	twarda	Arantxa Sánchez Vicario	6-3, 6-3
28.	27 września 1992	Tokio, Japonia	dywanowa	Gabriela Sabatini	6-2, 6-0
29.	8 października 1992	Oakland, USA	dywanowa	Martina Navrátilová	6-3 6-4
30.	22 listopada 1992	WTA Championships, Nowy Jork, USA	dywanowa	Martina Navrátilová	7-5, 6-3, 6-1
31.	31 stycznia 1993	Australian Open 1993	twarda	Steffi Graf	4-6, 6-3, 6-2
32.	14 lutego 1993	Chicago, USA	dywanowa	Martina Navrátilová	3-6, 6-2, 6-1
33.	20 sierpnia 1995	Toronto, Kanada	twarda	Amanda Coetzer	6-0, 6-1
34.	14 stycznia 1996	Sydney, Australia	twarda	Lindsay Davenport	4-6 7-6(7) 6-3
35.	28 stycznia 1996	Australian Open 1996	twarda	Anke Huber	6-4, 6-1
36.	23 czerwca 1996	Eastbourne, Wielka Brytania	trawiasta	Mary Joe Fernández	6-0, 6-2
37.	11 sierpnia 1996	Montreal, Kanada	twarda	Arantxa Sánchez Vicario	6-1, 7-6(2)
38.	22 września 1996	Tokio, Japonia	twarda	Arantxa Sánchez Vicario	6-1, 6-4
39.	10 sierpnia 1997	Los Angeles, USA	twarda	Lindsay Davenport	5-7, 7-5, 6-4
40.	17 sierpnia 1997	Toronto, Kanada	twarda	Anke Huber	6-2, 6-4
41.	21 września 1997	Tokio, Japonia	twarda	Arantxa Sánchez Vicario	6-1, 3-6, 7-6(5)
42.	23 sierpnia 1998	Montreal, Kanada	twarda	Arantxa Sánchez Vicario	6-3 ,6-2
43.	27 września 1998	Tokio, Japonia	twarda	Arantxa Sánchez Vicario	4-6, 6-3, 6-4
44.	11 sierpnia 1999	Amelia Island, USA	ziemna	Ruxandra Dragomir	6-2, 6-3
45.	27 lutego 2000	Oklahoma City, USA	twarda	Nathalie Dechy	6-1, 7-6(3)
46.	16 kwietnia 2000	Amelia Island, USA	ziemna	Conchita Martínez	6-3, 6-2
47.	21 maja 2000	Rzym, Włochy	ziemna	Amélie Mauresmo	6-2, 7-6(4)
48.	25 lutego 2001	Oklahoma City, USA	twarda	Jennifer Capriati	6-3, 5-7, 6-2
49.	16 września 2001	Bahia, Brazylia	twarda	Jelena Dokić	6-3, 6-3
50.	7 października 2001	Tokio, Japonia	twarda	Tamarine Tanasugarn	6-3, 6-2
51.	14 października 2001	Szanghaj, Chiny	twarda	Nicole Pratt	6-2, 6-3
52.	17 lutego 2002	Ad-Dauha, Katar	twarda	Tamarine Tanasugarn	7-6(6), 6-3
53.	25 maja 2002	Madryt, Hiszpania	ziemna	Chanda Rubin	6-4, 6-2

[edytuj] Gra podwójna

[edytuj] Mistrzyni

Lp.	Data	Turniej	Nav.	Partnerka	Finalistki	Wynik
1.	13 maja 1990	Rzym, Włochy	ziemna	Helen Kelesi	Laura Garrone Laura Golarsa	6-3, 6-4
2.	31 marca 1991	San Antonio, USA	twarda	Patty Fendick	Jill Hetherington Rinaldi Stunkel	7-6(2), 6-2
3.	12 maja 1991	Rzym, Włochy	ziemna	Jennifer Capriati	Nicole Bradtke Elna Reinach	7-5, 6-2
4.	10 maja 1992	Rzym, Włochy	ziemna	Helena Suková	Katerina Malejewa Barbara Rittner	6-1, 6-2
5.	21 września 1997	Tokio, Japonia	twarda	Ai Sugiyama	Julie Halard-Decugis Chanda Rubin	6-1, 6-0
6.	27 września 1998	Tokio, Japonia	twarda	Anna Kurnikowa	Mary Joe Fernández Arantxa Sánchez Vicario	6-4, 6-4