Spółgłoska zadziąsłowa
Spółgłoski zadziąsłowe to spółgłoski wymawiane z językiem stykającym się z tylną częścią wałka dziąsłowego, nieco bardziej do tyłu niż zbliżone do nich spółgłoski dziąsłowe. Spółgłoski zadziąsłowe, zwłaszcza w polonistyce, bywają określane jako spółgłoski szumiące.
[edytuj] Lista spółgłosek zadziąsłowych
- spółgłoska szczelinowa zadziąsłowa bezdźwięczna: /ʃ/ (= pol. sz)
- spółgłoska szczelinowa zadziąsłowa dźwięczna: /ʒ/ (=pol. ż, rz)
- spółgłoska zwarto-szczelinowa zadziąsłowa bezdźwięczna: /tʃ/ (=pol. cz)
- spółgłoska zwarto-szczelinowa zadziąsłowa dźwięczna: /dʒ/ (=pol. dż)
Spotyka się czasem warianty "zmiękczone" (palatalne, np. /ʒʲ/ w Žižka lub angielskim vision, /dʒʲ/ w dżip, /tʃʲ/ w rosyjskim часы lub angielskim chair, /ʃʲ/ (rosyjskie щ = /ʃtʃʲ/lub /ʃʲ:/ , angielskie sh w ship). Niektórzy badacze uznają te warianty za właściwe spółgłoski zadziąsłowe, określając ich twarde odpowiedniki jako "spółgłoski laminalne z retrofleksją".