Elektroda wodorowa

Elektroda wodorowa: 1) elektroda platynowa, 2) pęcherzyki wodoru, 3) roztwór kwasu, 4) płuczka blokująca dostęp tlenu, 5) zbiornik z zapasem elektrolitu

Elektroda wodorowa – w elektrochemii, elektroda gazowa, wykonana z platyny pokrytej czernią platynową, omywaną gazowym wodorem pod ciśnieniem parcjalnym 101.3 kPa w temperaturze 273.15 K, zanurzona w roztworze o jednostkowej aktywności jonów wodorowych.

Przez międzynarodową konwencje, elektroda wodorowa używana jest jako punkt odniesienia potencjału w elektrochemii. Przyjęto jej potencjał standardowy za zero E0 = 0 (we wszystkich temperaturach).[1] Potencjały innych elektrod odnoszą się do potencjału tej elektrody (w tej samej temperaturze). Odniesienie potencjału metalu do elektrody wodorowej jako standardu wynika między innymi ze sposobu reakcji metali z kwasami.

Wyróżnia się standardową elektrodę wodorową (SEW) pracującą w warunkach standardowych i normalną elektrodę wodorową (NEW) pracującą w warunkach normalnych. Czasem również wyróżnia się odwracalną elektrodę wodorową (gdy pH <> 0 lub ciśnienie gazowego wodoru <> 100 kPa).

Potencjał absolutny standardowej elektrody wodorowej oszacowany jest na 4.44 ± 0.02 V (w 25 °C).[1]

[edytuj] Powtarzalność i interferencje

Elektroda wodorowa cechuje się znakomitą powtarzalnością (bias mniejszy niż 10 μV przy porównaniu potencjału dwóch dobrze wykonanych elektrod wodorowych[2]).

Ze względu na adsorbcje, ważne jest chronienie powierzchni elektrody i elektrolitu od substancji organicznych i tlenu atmosferycznego. Nieorganiczne jony, które mogą się redukować również powinny być unikane (na przykład, Fe3+, CrO42-).

Kationy redukujące się i osadzające się na elektrodzie również mogą być źródłem błędów w działaniu elektrody: srebro, rtęć, miedź, ołów, kadm i tal.

Substancje które mogą zdezaktywować ("zatruć") punkty katalityczne na powierzchni elektrody wodorowej to arsen, siarczki i inne związki siarki, substancje koloidalne, alkaloidy, i materiały spotykane w organizmach żywych.[3]

[edytuj] Zobacz też

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Definicja standardowej elektrody wodorowej w publikacji IUPAC
  2. D.T. Sawyer, A. Sobkowiak, J.L. Roberts, Jr., "Electrochemistry for Chemists, 2nd edition", John Wiley and Sons, Inc., 1995.
  3. D.J.G. Ives, G.J. Janz, "Reference Electrodes. Theory and Practice", Academic Press, 1961.

 

Torebki, patras greece, seo, Artykuły, Kolagen