sasiad Polski

Standardowy język mandaryński, nazywany często językiem mandaryńskim lub standardowym językiem chińskim jest oficjalnym standardem mówionego języka chińskiego, używanym jako język urzędowy w Chińskiej Republice Ludowej, Republice Chińskiej, jednym z czterech oficjalnych języków Singapuru, a także jednym z sześciu oficjalnych języków Organizacji Narodów Zjednoczonych. Faktycznie jest tylko jednym z języków mandaryńskich. Oparty jest, ale nie tożsamy, na dialekcie pekińskim. W poszczególnych państwach język ten nosi różne nazwy: w ChRL jest nazywany putonghua (chiń. trad. 普通話, uproszcz. 普通话, pinyin: pǔtōnghuà – "mowa powszechna"), na Tajwanie – guoyu (chin. trad. 國語, uproszcz. 国语, pinyin: guóyǔ – "język państwowy"), w Singapurze – huayu (chiń. trad. 華語, uproszcz. 华语, huáyǔ – "język chiński").

Standardowy język mandaryński wykształcił się w cesarskich Chinach jako lingua franca biurokracji. Stąd też pochodzi określenie "mandaryński", będące tłumaczeniem chińskiego terminu 官話 guānhuà – "mowa urzędników", czyli mandarynów, jak dawniej nazywano na Zachodzie urzędników chińskich (we współczesnej chińszczyźnie guanhua oznacza jednak zbiorczo wszystkie języki mandaryńskie, a nie język standardowy). W naturalny sposób dialekt stolicy – od czasów dynastii Ming był nią Pekin – był traktowany jako wzór do naśladowania, jednak do języka standardowego nie przeniknęły niektóre jego szczególne cechy (np. intensywna rotyzacja).

[edytuj] Fonetyka

Oto tabela spółgłosek występujących w języku mandaryńskim

	Dwuwargowe		Wargowo -zębowe		Dziąsłowe		Cerebralne		Dziąsłowo -podniebienne		Miękko- podniebienne
Spółgłoski zwarte	p	pʰ			t	tʰ					k	kʰ
Spółgłoski nosowe	m				n
Spółgłoski szczelinowe			f		s		ʂ	(ʐ)¹	ɕ		x
Spółgłoski zwarto-szczelinowe					ʦ	ʦʰ	ʈʂ	ʈʂʰ	tɕ	tɕʰ
Spółgłoski boczne					l
Półsamogłoski	w						ɻ¹		j

¹: Według niektórych lingwistów jest to dźwięczna spółgłoska szczelinowa [ʐ]

W języku mandaryńskim występują następujące samogłoski:

/a/ (z alofonem [ɑ]), /e/ (z alofonem [ɛ]), /o/ (z alofonem [ɔ]), /ə/ (z alofonem [ɤ]), /ɨ/ (z alofonami [z̩] i [ʐ̩]), /i/, /u/ ( z alofonem [ʊ]) i /y/.

W języku mandaryńskim istnieją 4 tony:

1. wysoki (陰平/阴平/yīnpíng) – kontur 55
2. wznoszący (陽平/阳平/ yángpíng) – kontur 35
3. opadająco-wznoszący (上聲/上声/ shǎngshēng) – kontur 21
4. opadający (去聲/去声/ qùshēng) – kontur 51

[edytuj] Podstawowe zwroty

• Nǐ hǎo – Witaj
• Wǒ jiào [tu wstawić swoje imię] – Nazywam się [tu wstawić swoje imię]
• Nǐ jiào shénme míngzi? – Jak się nazywasz?

[edytuj] Zobacz też

• język chiński
• języki mandaryńskie
• dialekt pekiński
• Mandaryn